Categorie: THEATER, TONEEL

Donderdag 21 November 2019 at 5:06 pm

“De Tolk van Java”, had zoveel sterker en indrukwekkender kunnen zijn.

De Tolk De Tolk De Tolk

Jacques Nachtegaal–Het Collectief N&P Foto's Annemieke van der Togt, klik voor groter

Het is een aangrijpende toneelvoorstelling “De Tolk Van Java” van Hummelinck Stuurman naar het boek Alfred Birney. En laat mij vooraf stellen dat ik zeker wel heb genoten van de kwaliteit van het stuk en het verhaal wat er in zit, maar er waren enkele minpunten die mij uiteindelijk minder tevreden stelden dan ik vooraf had gehoopt.

Met het boek won Birney de Libris Literatuurprijs 2017 en dan weet je dat je qua verhaal iets goeds in handen hebt. Toch moet het mij van het hart dat het zo veel pakkender en indrukwekkender had kunnen zijn. Daar is helaas regisseur Olivier Diepenhorst niet volledig in geslaagd. Hij heeft zijn 4 acteurs qua spel tot grote hoogten weten te drijven maar dat de verstaanbaarheid van enkelen, eigenlijk bijna allemaal met uitzondering van Benja Bruijning als Alan en in iets mindere mate Martijn Apituley als Pa, liggen de acteurs qua verstaanbaarheid in een enorme dis-balans. Vooral Marie Louise Stheins is met regelmaat onverstaanbaar en dat terwijl ik in het voorste deel van de zaal zat. Een tweede euvel wat mij stoorde is de te lange zit voor wat er gespeeld moet worden er had minimaal 10 tot 15 minuten ingekort kunnen worden, waardoor m.i. de strekking even duidelijk zou zijn geweest. Daarbij komt dat de opsomming van gruwelijkheden veel te lang is waardoor het de kracht verliest. Deze productie mist duidelijk de kunst van het weglaten en dat is enorm jammer want hoeveel indrukwekkender had deze toneelvoorstelling kunnen zijn.

Het verhaal van een slachtoffer die dader wordt en daar traumatische gevolgen aan over houdt en die in zijn gezin, door geweld, tot uiting brengt. Hij schrijft zijn memoires en zijn zoon (Bruijning) heeft daar zijn vragen over, maar ook zijn visie en weerwoord op, terwijl moeder (Marie Louise Stheins) telkens weer daden van vader Arto probeert te vergoelijken. Denise Aznam als Sie Swan Nio loopt er als een schimmige rode draad doorheen, maar is te weinig de gewenste verduidelijking in het verhaal. Als slachtoffer zag Pa heel veel gruwelijkheden door de Japanners maar toen hij dienst nam bij de Nederlandse mariniers als tolk, maar naar later blijkt ook de verhoren en martelingen heeft gedaan, wordt hij net zo gruwelijk als de Jappen die hij zo verfoeid.
Zoon Alan wil proberen te ontdekken wie zijn vader nu eigenlijk precies is, wat hem dreef en waarom hij is zo als hij geworden is. Maar hoe meer vragen er komen des te groter wordt de kernvraag. Door het zoeken in het oorlogsverleden waarin Sie Swan NIo als grootmoeder, maar ook als tante, aan hem verschijnt als een geest worden de zaken er niet echt helderder op.

Wat deze toneelproductie wel duidelijk maakt dat in Nederland veel gemengde gezinnen van Indonesische & Nederlandse bloedvermenging sporen dragen van een ongekend traumatisch verleden. Sporen die ook nu nog hun gevolgen hebben op het leven van hun kinderen.

Ik neem aan dat als er iets aan de volumebalans tussen de vier acteurs wordt gedaan en er enkele passages kritisch worden bekeken en ingekort, wat heel goed mogelijk zou moeten zijn, dat dan “De Tolk Van Java” een prachtige en indrukwekkende toneelvoorstelling zal zijn.

Voor informatie & Speellijst: www.hummelinckstuurman.nl




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.